Η Μ. είναι τρανς προσφύγισσα από το Πακιστάν. Είναι 19 χρονών. Το βράδυ της Κυριακής 25/1 δέχτηκε τρανσφοβική και ρατσιστική επίθεση στη συμβολή των οδών Χάνσεν και Ηλία Ζερβού στα Πατήσια, στην Αθήνα, όπου είχε βγει με τις τρανς μετανάστριες φίλες της. Δεκαπέντε άντρες τους επιτέθηκαν λεκτικά με σεξιστικά και ρατσιστικά σχόλια και στη συνέχεια πέταξαν νεράντζια, μπουκάλια και καρέκλες, τραυματίζοντας την Μ. στο στήθος και μία από τις φίλες της στο κεφάλι. Η Μ. τους φώναξε να σταματήσουν, προειδοποιώντας ότι θα καλέσει την αστυνομία, και οι τραμπούκοι της απάντησαν ότι θα τη βρουν και θα τη σκοτώσουν. Οι φίλες της πανικοβλήθηκαν και έφυγαν, αφήνοντας την Μ. μόνη της. Τέσσερις από τους δεκαπέντε συνελήφθησαν επ' αυτοφώρω και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για απόπειρα σωματικής βλάβης, εξύβριση λόγω και έργω και απειλή. Στις 3 Φεβρουαρίου ξεκίνησε η δίκη, όπου η Μ. ήταν παρούσα για την υποστήριξη της κατηγορίας. Το δικαστήριο διέκοψε για τις 31 Μαρτίου.

Το Σάββατο, 7/2, έγινε πορεία γειτονιάς στα Πατήσια, όπου εκφράσαμε συλλογικά την οργή μας και απαιτήσαμε, στους δρόμους που συναντιόμαστε, στις γειτονιές μας, να μη χωράνε ομοτρανσφοβικοί και ρατσιστές.

Ως συντρόφισσες και φίλα της, αναλάβαμε να συγκεντρώσουμε το ποσό των δικαστικών της εξόδων. Ακούσαμε και τις ευρύτερες ανάγκες της. Εκτός από τα δικαστικά έξοδά της, επείγει ιατρική φροντίδα στο σώμα της για την αποκατάσταση πληγών από κακοποιητικό συγγενή, όσο ήταν ανήλικη. Παράλληλα, αυτή την περίοδο, ελλείψει οικονομικών πόρων, δεν έχει σταθερό σπίτι. Διαμένει προσωρινά στην αποθήκη του μαγαζιού ενός φίλου της. Παρά το γεγονός ότι δουλεύει 12ωρα.

Έχει, μάλιστα, υποστεί επανειλημμένα τρανσφοβικές και ρατσιστικές συμπεριφορές στο χώρο εργασίας της.

Η ιστορία της Μ. δεν είναι μία ατυχής περίπτωση. Είναι μια συμπυκνωμένη αποτύπωση των πολλαπλών στρωμάτων βίας που επιβάλλονται στις ζωές των λιγότερο προνομιούχων αυτής της κοινωνίας. Η κανονικότητα που μας έχουν επιβάλλει θέλει τα τρανς άτομα να καλούνται να «αποδείξουν» την ύπαρξή τους σε δικαστικές αίθουσες, μεταναστά να υπομένουν το ρατσιστικό οχετό φασιστών και κράτους, εργαζόμενα στα πρόθυρα της αστεγίας ενώ δουλεύουν δωδεκαωρα, καθώς και μία πόλη σιωπηλή όταν τρανσφόβες περιδιαβαίνουν στα Πατήσια. Απέναντι στους αποκλεισμούς που γεννά το καπιταλιστικό, εθνικιστικό και πατριαρχικό σύστημα, εμείς θα απαντάμε με συλλογικά αντανακλαστικά, αυτοοργάνωση και κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά.

Στεκόμαστε δίπλα στη συντρόφισσα Μ., και της δείχνουμε με τον πιο ηχηρό τρόπο ότι δεν είναι μόνη. Καλούμε συνελεύσεις, κοινότητες και αλληλέγγυα άτομα να ενισχύσουν την καμπάνια μας για την οικονομική στήριξη της συντρόφισσάς μας.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΑ ΤΟ ΑΛΛΟ

Πρωτοβουλία αλληλεγγύης στη Μ.

M. is a trans refugee from Pakistan. She is 19 years old. On Sunday night, January 25, she was subjected to a transphobic and racist attack at the intersection of Hansen and Ilias Zervou streets in Patissia, Athens, Greece, where she had gone out with her trans migrant friends. Fifteen men verbally assaulted them with sexist and racist remarks and then threw oranges, bottles, and chairs, injuring M. in the chest and one of her friends in the head. M. shouted at them to stop, warning that she would call the police, and the thugs replied that they would find her and kill her. Her friends panicked and fled, leaving M. alone. Four of the fifteen were arrested on the spot and charged with attempted bodily harm, verbal abuse (both by word and deed), and threats. On February 3, the trial began, with M. present to support the prosecution. The court adjourned the case until March 31.

On Saturday, February 8, a neighborhood march took place in Patissia, where we collectively expressed our anger and demanded that in the streets where we meet, in our neighborhoods, there be no room for homotransphobes and racists.

As her comrades and friends, we have taken on the responsibility of raising the funds to cover her legal expenses. We have also listened to her broader needs. In addition to her legal costs, she urgently requires medical care to treat injuries caused by an abusive relative when she was a minor. At the same time, due to a lack of financial resources, she currently does not have stable housing. She is temporarily staying in the storage room of a friend’s shop, despite working 12-hour shifts. She has, moreover, repeatedly been subjected to transphobic and racist behavior in her workplace.

M.’s story is not an isolated incident. It is a condensed reflection of the multiple layers of violence imposed on the lives of the least privileged in this society. The “normality” imposed on us demands that trans people “prove” their existence in courtrooms; that migrants endure the racist filth of fascists and the state; that workers hover on the brink of homelessness while working twelve-hour days; and that a city remain silent as transphobes roam through Patissia. In the face of the exclusions produced by the capitalist, nationalist, and patriarchal system, we will respond with collective reflexes, self-organization, and communities of struggle in every neighborhood.

We stand by our comrade M., and we show her in the loudest possible way that she is not alone. We call on assemblies, communities, and individuals in solidarity to support our campaign to provide financial assistance to our comrade.

SOLIDARITY IS OUR WEAPON
ALL WE HAVE IS EACH OTHER

Solidarity Initiative for M.

M. est une réfugiée trans originaire du Pakistan. Ellle a 19 ans. Dans la nuit du dimanche 25 janvier, elle a été victime d’une agression transphobe et raciste à l’angle des rues Hansen et Ilias Zervou, dans le quartier de Patissia, à Athènes, en Grèce, où elle était sortie avec ses amies trans migrantes. Quinze hommes les ont agressées verbalement avec des propos sexistes et racistes, puis ont lancé des oranges, des bouteilles et des chaises, blessant M. à la poitrine et l’une de ses amies à la tête. M. leur a crié d’arrêter, les avertissant qu’elle appellerait la police, et les voyous lui ont répondu qu’ils la retrouveraient et la tueraient. Ses amies, prises de panique, ont fui, laissant M. seule. Quatre des quinze agresseurs ont été arrêtés en flagrant délit et inculpés de tentative de coups et blessures, d’injures (par paroles et par actes) et de menaces. Le 3 février, le procès a débuté, avec la présence de M. pour soutenir l’accusation. Le tribunal a ajourné l’audience au 31 mars.

Le samedi 8 février, une marche de quartier a eu lieu à Patissia, où nous avons exprimé collectivement notre colère et exigé que, dans les rues où nous nous retrouvons, dans nos quartiers, il n’y ait pas de place pour les homotransphobes et les racistes.

En tant que camarades et amies, nous avons pris l’initiative de réunir les fonds nécessaires pour couvrir ses frais judiciaires. Nous avons également pris en compte ses besoins plus larges. En plus des frais de justice, elle a un besoin urgent de soins médicaux pour traiter des blessures causées par un membre de sa famille violent lorsqu’elle était mineure. Par ailleurs, faute de ressources financières, elle ne dispose pas actuellement d’un logement stable. Elle séjourne temporairement dans la réserve du magasin d’un ami, bien qu’elle travaille des journées de 12 heures. De plus, elle a été à plusieurs reprises victime de comportements transphobes et racistes sur son lieu de travail.

L’histoire de M. n’est pas un cas isolé. Elle constitue une représentation condensée des multiples couches de violence imposées aux personnes les moins privilégiées de cette société. La « normalité » qu’on nous impose exige que les personnes trans « prouvent » leur existence dans les salles d’audience ; que les migrant·e·s subissent le déversement raciste des fascistes et de l’État ; que les travailleur·euse·s frôlent le sans-abrisme tout en travaillant douze heures par jour ; et qu’une ville reste silencieuse tandis que des transphobes déambulent à Patissia. Face aux exclusions produites par le système capitaliste, nationaliste et patriarcal, nous répondrons par des réflexes collectifs, l’auto-organisation et des communautés de lutte dans chaque quartier.

Nous nous tenons aux côtés de notre camarade M. et lui montrons, de la manière la plus éclatante, qu’elle n’est pas seule. Nous appelons des assemblées, des collectifs et des personnes solidaires à soutenir notre campagne de soutien financier à notre camarade.

LA SOLIDARITÉ EST NOTRE ARME

LA SEULE CHOSE QUE NOUS AVONS, C’EST LES UN·ES LES AUTRES

Initiative de solidarité avec M.

M. es una refugiada trans de Pakistán. Tiene 19 años. La noche del domingo 25/1 fue víctima de un ataque transfóbico y racista en la intersección de las calles Hansen e Ilias Zervou, en Patissia, Atenas, Grecia, donde había salido con sus amigas trans migrantes. Quince hombres las atacaron verbalmente con comentarios sexistas y racistas y luego les lanzaron naranjas, botellas y sillas, hiriendo a M. en el pecho y a una de sus amigas en la cabeza. M. les gritó que se detuvieran, advirtiendo que llamaría a la policía, y los matones la respondieron que la encontrarían y la matarían. Sus amigas entraron en pánico y se fueron, dejando a M. sola. Cuatro de los quince fueron detenidos en flagrancia y se les imputaron cargos por intento de lesiones, insultos de palabra y de hecho, y amenazas. El 3 de febrero comenzó el juicio, en el que M. estuvo presente para sostener la acusación. El tribunal aplazó la audiencia hasta el 31 de marzo.

El sábado 7/2 tuvo lugar una marcha en el barrio de Patissia, donde expresamos colectivamente nuestra rabia y exigimos que, en las calles donde nos encontramos y en nuestros barrios, no haya lugar para personas homotransfóbicas ni racistas.

Como compañeras y amigas suyas, asumimos la responsabilidad de reunir el dinero para cubrir sus gastos judiciales. También escuchamos sus necesidades más amplias. Además de los gastos judiciales, necesita con urgencia atención médica para la recuperación de heridas causadas por un familiar violento cuando era menor de edad. Al mismo tiempo, en este período, debido a la falta de recursos económicos, no tiene una vivienda estable. Se aloja temporalmente en el almacén del negocio de un amigo suyo, a pesar de que trabaja jornadas de 12 horas. Además, ha sido víctima en repetidas ocasiones de comentarios transfóbicos y racistas en su lugar de trabajo.

La historia de M. no es un caso aislado. Es una representación concentrada de las múltiples capas de violencia que se imponen en las vidas de las personas menos privilegiadas de esta sociedad. La “normalidad” que nos han impuesto exige que las personas trans tengan que “demostrar” su existencia en los tribunales; que las personas migrantes soporten el torrente racista de fascistas y del Estado; que trabajen al borde de la indigencia mientras cumplen jornadas de doce horas; y que una ciudad permanezca en silencio cuando personas transfóbicas deambulan por Patissia. Frente a las exclusiones que genera el sistema capitalista, nacionalista y patriarcal, responderemos con reflejos colectivos, autoorganización y comunidades de lucha en cada barrio.

Estamos al lado de la compañera M. y la mostramos de la manera más clara que no está sola. Llamamos a asambleas, comunidades y personas solidarias a fortalecer nuestra campaña para el apoyo económico de nuestra compañera.

LA SOLIDARIDAD ES NUESTRA ARMA

LO ÚNICO QUE TENEMOS ES LA UNA A LA OTRA

Iniciativa de solidaridad con M.